Energia

W zakresie diagnostyki są stosowane dwie techniki: in vivo oraz in vitro. Podstawą techniki diagnostycznej in vivo jest metoda atomów znaczonych. Pacjentowi podaje się preparat promieniotwórczy o ograniczonym natężeniu promieniowania w starannie dobranej postaci chemicznej, aby zbadać wybrane zjawiska fizjologiczne przy użyciu detektora (często jest to gamma kamera) umieszczonego poza pacjentem. Takie preparaty można chemicznie dobrać tak, aby gromadziły się tylko w wybranych tkankach lub narządach. Tego typu metody diagnostyczne narażają pacjenta na małe dawki promieniowania. Dawki te można minimalizować, stosując izotopy promieniotwórcze krótkożyciowe, które rozpadają się i przybierają postać stabilną już po upływie godzin. Diagnoza in vitro pozwala na analizę kliniczną bez narażania pacjenta na działanie promieniowania. Co więcej, pacjent wcale nie musi być obecny podczas badania. Próbka krwi jest przesyłana do laboratorium i tam badana technikami jądrowymi. Techniki te stosuje się również do pomiaru stężenia hormonów, witamin i leków w płynach ustrojowych, do wykrywania zaburzeń pokarmowych i endokrynologicznych oraz do wykrywania infekcji wywołanych przez bakterie (gruźlica) i zakażeń pasożytniczych (malaria). Poza wysoką czułością, metody te są szybsze, bardziej niezawodne i tańsze od metod konwencjonalnych.